صد و پنجاه و پنج

فیلم عادت نمیکنیم رو هم دیدم . و خداوند شیفت+دیلیت را آفرید .... وای یا ابوالفضل دو تا فیلم دیدم انقد اینا مفهومای بدی داشتن هنوز تو شوکم که هالیوود داره به کجا میره ؟ یکی سوسیس پارتی که آخر فیلم دقیقا یه پو///رن با کاراکترای خوراکی و مواد غذایی بود و اول این قسمتش آلارم میده که بچه ها نبینن این تیکه رو . در حالی که اصلا کل انیمیشن تیکه های جنسی و همجنس بازی و تجاوز داشت . فیلم بعدی هم captain famtastic بود . داستان یه پدری که شیش تا بچه شو میبره تو جنگل بزرگ میکنه و بهشون شکار یاد میده و خیلی چیزای خوب و خفن دیگه مث ورزش و مطالعه و موزیک ، که یعنی دورشون کنه از قوانین اجتماعی جوامع امروز و انتقاد میکنه از نظام سرمایه داری که مردمو محو تکنولوژی و مصرف گرایی کرده . بعد اینکه توی تربیتش برهن//گی حتی جلوی بچه هاش موردی نداره و با بچه ش که شاید پنج سالش باشه راجع به رابطه ی جنسی و مشخصا با ذکر اسامی دستگاههای جنسی زن و مرد صحبت میکنه و نقد میکنه شیوه ی دفن اموات رو و وقتی همسرش "خودکشی" میکنه بنا به وصیتش برای دلایل زیست محیطی ، میسوزوننش و خاکسترشو میریزن تو فاضلاب یه توالت عمومی !!!!!

برچسب: صد و پنجاه پله زیر زمین,صد و پنجاه غواص,صد و پنجاه صحابی ساختگی, نویسنده: زهرا مرادی تاريخ: شنبه 29 آبان 1395 ساعت: 3:05

صد و پنجاه و شش

یعنی یه دوست پسرم نداریم ازش استفاده ابزاری کنیم بگیم کتاب نخری قهر میکنم . پولام باید جمع کنم خو . پول نیاز دارم خو . کتابم میخوام خو .

صد و پنجاه و هفت

یه سوالی که برام پیش اومده اینه که اگه یه خارجی از اینایی که میرن زیر صفحه دختر ترامپ و که و که کامنت میذارن بپرسه چرا این همه دارین اینکارو میکنین چه جوابی میدن احیانا ؟!

میگم "یه خارجی" چون در برابر خارجی هاست که تیریپ ما خفنیم و ما تمدنیمشون گل میکنه . وگرنه یه خودی بپرسه که حتما میگن "پرسیدن نداره که":دی

برچسب: اصل صد و پنجاه و هفت قانون اساسی, نویسنده: زهرا مرادی تاريخ: شنبه 29 آبان 1395 ساعت: 3:05

صد و پنجاه و هشت

یکی از بزرگترین لذتهای دنیا اینه که فصل سرما که میشه ، لباس راححححت بپوشی و پتو رو بندازی پشتت به شکم بخوابی تو تخت گرم و نرمُ وقتی همه خوابن توی نور فلاش گوشی کتاب بخونی . حالا اگه کنار تخت یه چراغ خوابِ نور ملایم باشه به جای فلاش موبایل که فبهاالمراد .کتاب چی باشه ؟ کلاسیک آقا ! کلاسیک ... دزیره ای ، مادام بواری ای ، جنگ و صلحی ، ... قطور و روان و پر فراز و نشیب محض گرم کردن دل و جان .

صد و پنجاه و نه

به وقت فراغت در آخرین ساعات روز جمعه ، موهامو شونه کردم و شیر گرم ریختم توی لیوان گنده م و ساقه طلایی مینو گذاشتم بغل دستم که بشینم مصاحبه هانیه توسلی رو با مجله سی و پنج ببینم . آقا همین آرامشه این ساعت خونه که بقیه خوابیدن و این بخار شیر داغ که لبه ی لیوان نشسته و این پتوی نرمالوی رو پام .... این اتمسفر ، همین هم زندگیه و شکر بابتش ... خب راستش این روزا توی وبلاگا میخونم و پای صحبت آدمها میشنوم که از مشکلات بزرگ بزرگ زندگی میگن و ناراضی هستن . خب واقعا هم اکثریت حق دارند . که تازه خود من با این مترا داغونترینم :دی . ولی آقا من میگم اگه از همین ریز ریزامونم لذت نبریم باور کنین وقتی اتفاق گنده خوبا هم بیفته به پوچی میرسیم و اون لذتی رو که باید نمیبریم . نمیگم کسی توی وبلاگش گلایه نکنه یا با دوستش که حرف میزنه داد نزنه و بد و بیراه نگه . وبلاگ واقعا چاه بعضی از ماهاست . میگم حواسمون به خوشیهای ریز هم باشه . + دیروز یه شومیز دخترونه دیدم از gap . یقه مردونه داشت و ساده ی ساده . عینهو پیرهن مردونه با ظرافت کمر و پایین یه کوچولو هلال دخترونه. خب یه اسمی داشت که ته دلم غنج رفت : boy f

برچسب: اصل صد و پنجاه و نهم, نویسنده: زهرا مرادی تاريخ: شنبه 29 آبان 1395 ساعت: 3:05

صد و چهل و هشت

" هر وقت من مُردمُ بی صاحاب شدی برو هر کار دلت خواست بکن"

این جمله ، جمله ایه که هر بار پدر گرام در انتهای شنیدن خواسته های من ابراز میفرمان . میگم انقد مردم مردم نکن ، میگه حالا که مردم دلت برام تنگ میشه ...

س ای بدبختی ما !